Christine Saalfeld studied Fine Arts and Philosophy in Hamburg, Berlin, Jerusalem and Rotterdam. She has lived in Rotterdam since 2000, exhibiting locally and internationally. 
In her work, Saalfeld deals with questions of humanism, social philosophy and art in public space. She explores aspects of day-to-day living and social interaction. Like public and private space, social inclusion, interaction, engagement and participation. Cities, streets, houses all become the sites of investigation in an on-going effort to better understand human nature and social cohabitation.
She works in several mediums, including drawing, sculpture and installations as well as public art and curatorial projects. Within her visual work, Saalfeld uses a surrealistic and architectural language of form. Her prototypes play with the contradictory attitudes of functionality and disorder, sense and nonsense, sedentary and nomadic forms of existence.
In 2012, Saalfeld founded STAD-NOMADEN as a platform for spatial interventions and urban strategies. The goal of the platform is to develop and stimulate socio-cultural projects for public space and to discuss the responsibility of the artist to the environments we live in.
----------------------------------------------------------------------------------
Münchner Feuilleton, April 2016:
Christine Saalfelds Hauptthema ist der Raum. Der geschlossene und der öffentliche Raum und die eigene Lebensumgebung spielen in ihre Arbeiten hinein, die sich als Skulptur, Objekt, Installation oder Zeichnung darstellen und in denen sie Funktionalität und Störung, Sesshaftigkeit und Normadentum, Sinn und Unsinn hinterfragt. Der Künstler und seine Verantwortung für die Umwelt sind Thema ihrer Stiftung >>Stadtnomaden<<, mit der sie, inspiriert von ihrem aktuellen Lebensumfeld Rotterdam, räumliche Interventionen und urbane Strategien entwickelt. All das , was wir dringender als jemals zuvor brauchen.
----------------------------------------------------------------------------------
30 november 2007 in NRC Handelsblad – Sandra Smets

Christine Saalfeld
Is het een bus? Is het een pantservoertuig? Of is het een nieuw, nog naamloos type dat een grote autofabrikant in de markt gaat zetten? De voertuigen die Christine Saalfeld in brons of op papier verbeeldt, hebben allemaal de opgeruimde uitstraling die technisch tekenaars aan hun creaties meegeven. Ze lijken deels auto, deels landbouwmachine, deels tank, maar ook deels prul. Want Saalfeld is geen technisch tekenaar, ze is beeldend kunstenaar. En haar uitvindingen zijn ondanks hun strenge uiterlijk vooral zichtbaar nutteloos. De vliegtuigjes zijn wat roestig, de bus kijkt of hij er geen zin in heeft, de raceauto is tot geen enkele snelheidsovertreding in staat. Er heerst weinig dynamiek in Saalfelds solotentoonstelling bij Galerie Poonberg. 

Nut is een groot goed in onze maatschappij. Saalfeld verbeeldt enkel nuttige objecten, dingen die symbolen van vooruitgang en beschaving zijn geworden. Tussen haar prototypes van voer- en vliegtuigen staan ook bouwkundige constructies, van brons en keramiek. Het zijn modernistische blokken met donkere ramen, tochtige portalen, of enkel nutteloze stapelingen stenen. Zonder hun functionaliteit blijken de grijze blokken onheilspellend te worden. De bezieling van dode materie die in Saalfelds vliegtuigjes soms te lief speelgoedachtig wordt, overtuigt hier wel. Dit zijn ruimtes waar je in nachtmerries in verzeild raakt.

Flatgebouwen en vliegtuigen op de tekentafel, dat gegeven zit vol verlangen naar het veroveren van de wereld, het doorkruisen van de continenten. Het doet menig jongenshart sneller kloppen. Saalfeld houdt zich aan de beeldtaal van die droom - hard, recht, strak – en probeert zo de functionele schoonheid los te zingen van zijn functionaliteit. Maar met de zichtbare werkloosheid van haar constructies, lijkt ze ook vraagtekens te zetten bij het optimisme van techniek en modernisme. Iemand die daar een kritisch geluid tegen heeft laten horen, Constant, eert zij in haar tentoonstelling met een grote tekening naar zijn gedroomde stad Nieuw Babylon. Al zet ze hem wel met deze galerieopstelling tussen de voertuigen wel een beetje gelijk met alle naamloze auto-ontwerpers wiens ideeën op hetzelfde witte papier beginnen. 

Het mooist zijn Saalfelds tekeningetjes, netjes gemaakt met liniaal en passer. Deze schetsen doen hetzelfde als de objecten, maar dan met meer poëzie. Soms slaat het verlangen naar bezieling ook hier door, met een te koket scheef hangend machineonderdeel, maar meestal zijn de spaarzame lijnen precies goed. Ze vormen een aanzet voor een flatgebouw, de hoofdlijnen van een productiesysteem, stippellijnen die een belofte voor de toekomst aangeven. Elke grootse uitvinding begint met een schets, elke mislukking ook. Die menselijke twijfel is de beste bezieling die Saalfeld haar werk kan meegeven. 

(30 november 2007 in NRC Handelsblad)
Back to Top